MBOTE TOTSHI !

Onze allerlaatste dag in het Afrikaanse Congo. Na het ontbijt vertrokken we met onze valiezen richting centrum om onze laatste souvenirs te kopen op ‘le marché de valeur’.  Twee lange rijen met Afrikaanse ‘kunst’. Het was er vrij rustig, maar de verkopers waren vrij opdringerig. Het was een fijne koopvoormiddag. Het afbieden werd steeds leuker en grappiger. Uiteindelijk had iedereen wel een mooie buit. Alleen jammer dat we al onze inkopen op één dag moesten doen.
We staken onze spullen in onze valiezen en vertrokken naar de valiezenincheckdienst van SN-Brussels. Controle van onze paspoorten in een ware diepvriezer (lokaaltje met airco). Nadien werd onze bagage gewogen en moest iedere valies voor controle langs de douane gaan. Het stuk waar we voor gevreesd hadden. Volgens de dames van de douane hadden we teveel ‘objets d’art’ (kunstvoorwerpen) in onze valiezen en ze wilden na onderhandelen met de zusters 100 dollar van ons. Na lang onderhandelen mocht onze bagage er voor 75 dollar door. Degoutant hoe de blanken hier in het zak worden gezet. Bij onze terugkeer kregen we weer de volle lading. Iedere auto in Kinshasa puilt uit van de mensen, maar een wagen met 4 blanken op de achterbank ipv 3 kan niet door de beugel. Resultaat = betalen. Tja, je kan niets anders doen dan je erbij neer te leggen.
We bleven nog even in het kloosters en rond 17u vertrokken we richting luchthaven . Om reglementair in de auto te zitten, zaten deze keer Quentin en de zuster op een tuinstoel in de koffer. Tijdens de rit viel het ons weer des te meer op hoe verschrikkelijk het hier stinkt naar uitlaatgassen. Na een goed uur kwamen we aan in de luchthaven. Aan de ingang van de luchthaven moest onze handbagage door een controlemachine. Geen kat die keek naar  het schermpje om de inhoud van de handbagage te controleren. Nadien moesten we aanschuiven om een stempel in onze paspoorten te laten zetten en in een andere rij mochten we nog even toelichten waarom we nu net in Congo waren. Onze bagage ging nog eens door zo’n controleband en we werden gefouilleerd. Dan werd het wachten geblazen in de wachtzaal. Een Congolese Fransman bood ons iets aan om te drinken en na lang wachten was het tijd om in te schepen. Buiten moesten we het weggetje naar het vliegtuig volgen. Onze paspoorten en vliegtickets werden gecontroleerd, de handbagage werd nog eens nagekeken en we werden nog een laatste keer gefouilleerd voor we in het vliegtuig stapten.
Eindelijk zaten op ons zitje in het vliegtuig. We stegen op en na een uurtje maakten we nog even een tussenlanding in Douala (Kameroen). Rond 1u vertrokken we eindelijk richting Brussel. Om 2u kregen we ons avondmaal, er werd een film vertoond en dan sliepen we tot het ontbijt werd geserveerd. Deze keer werd er niemand ziek van ons. We landden, zelfs iets te vroeg, in Brussel. Toen we de luchthaven betraden om de bagae te gaan halen was het opvallend rustig. Geen geduw, getrek en geschreeuw zoals in Kinshasa. Na de bagagezoektocht was het zover, we stapten ons gewoon leventje terug in,  dat na het Congoavontuur zonder twijfel een nieuwe toets zal krijgen …

Valiezen werden op de jeep gezet en we vertrokken richting vliegveld. Het inchecken van de bagage verliep vrij vlot. Het was er ook minder druk dan de vorige keer.
Bij een Colaatje wachtten we op ons vliegtuigje dat er wonderwel op tijd was. We hadden een rustige vlucht. Voor Ilse was het iets minder rustig. Zij werd luchtziek. We waren net geland in Kinshasa, toen ze plots begon te beven en flauwviel. Wanneer ze ontwaakte sloeg ze in paniek en begon te hyperventileren. Dat was even schrikken, we wisten even niet wat er gebeurde. We hielpen haar veilig uit het vliegtuig en een wagentje bracht haar naar de wachtzaal. Daar wachtte zuster Célestine ons op.
Eens in het klooster aangekomen wachtte het middageten op ons. We waren allemaal reuzeblij toen we daar echte frietjes zagen liggen. Ilses eetlust werd daardoor ook aangewakkerd.
De rest van de namiddag hielden we het rustig. We rustten even uit, lazen een boek, speelden gitaar en praatten wat na.

Een dagje in Kikwit. In de voormiddag bleven rustig in het klooster. In de namiddag gingen we samen met een zuster naar beneden, de stad in. France bleef thuis want zij wilde haar haar laten vlechten, een zuster zorgde voor een kapster.
We gingen even rondneuzen in een boekenwinkel, waar we enkele boeken kochten. Nadien liepen we nog even rond en keken naar de spulletjes die op staat te koop werden aangeboden.
Toen we terug aan het klooster aankwamen, kwamen we zuster Patricia (Belgische zuster) tegen. Plots kwam France ook aangewandeld,  zonder vlechtjes. De kapster was het niet gewoon om ùet blankenhaar te vlechten, het resultaat liet te wensen over. Ze zijn dan ook maar even samen de stad in geweest. De avond verliep rustig: eten, DOUCHEN!, praten, foto’s overzetten en slapen.

Dikke druppels vielen op ons dak, het regent. Na 2 maanden beseften we al te goed dat we later zouden vertrekken dan gepland. Na ons laatste ontbijt liepen we een beetje doelloos rond tot Patrick (de chauffeur) daar eindelijk was met de jeep. Deze kon ingeladen worden. Al snel zagen we hoe de jeep werd gevuld en steeds voller werd. We vroegen ons af hoe hier in godsnaam nog 9 mensen bij zouden kunnen. De zusters hebben beslist dat er namelijk nog 4 zusters meereisden naar Kikwit.
Véééél later dan gepland konden we eindelijk vertrekken. Vanachter zaten we allemaal zowat op elkaars schoot. Hoe lang gaat de jeep dit volhouden ? Hopelijk rijdt Patrick goed door dat we er snel zijn.  Maar wat we niet wisten was dat de zusters er een verborgen agenda op nahielden.
Geen Kakobola, maar wel een uur of  3 met telkens stoppen en slenteren in Gungu ( een dorpje op 25km van Totshi) tot het op de duur ergerlijk werd. Vooral omdat wij van niets op de hoogte waren. Wanneer we eindelijk vanuit Gungu naar de bac reden hoorden we plots iets onder de wagen bewegen. Na een grondig onderzoek van de chauffeur, bleek dat de 4x4 aandrijving het liet afweten. De chauffeur besliste om toch door te gaan. De afdaling naar de bac verliep vlekkeloos. Eens we overgezet waren begonnen pas de problemen. De jeep moest helemaal naar boven rijden op een slijk-zand-weg. Zonder 4x4 = not done. Na veel op-en neerbewegingen lukte het Patrick dan toch om de berg op te geraken, maar deze keer achterwaarts. Wij volgeden te voet. Telkens hetzelfde scénario als we berg op moesten: allemaal uitstappen, eerst vooruit proberen de berg op te rijden en anders achteruit, wij volgen te voet.
Iedereen was moe, we zaten op elkaar gekleefd in de jeep en we hadden praktisch geen eten of drinken mee. Het werd donker en we probeerden tijdens de rit wat te slapen, zouden we het vandaag nog halen?
20 uur, Kikwit is in zicht ! Maar toen sloeg het noodlot toe … geen benzine meer !
Gelukkig hadden we hier gsm-ontvangst en konden we één van de zusters in het klooster van Kikwit verwittigen . Zij kwam ons na een uur redden. Zo kwamen allemaal nog veilig en moe aan in het klooster. Snel in bed  kruipen en oogjes toe…
Wat een avontuur, een rit die normaal gezien 4 uur zou duren, duurde vandaag 12 uur. Verhalen om over te vertellen. Op het moment zelf helemaal niet grappig, maar achteraf kan je er weer hartelijk mee lachen!

Tja, we kunnen het niet ontkennen. Onze laatste dag in Totshi is aangebroken.
Deze ochtend werkten we weer samen met 5 péda. En de leerlingen van het 4^e, 5^e en 6^e leerjaar voor de niveaugroepjes.
In de namiddag hebben we ons enkel bezig gehouden met het inpakken van de valiezen en het kot opruimen. We legden ook al het materiaal samen dat we hier kunnen laten. Het doet raar om al die kamers, waar we 2 maanden in geleefd hebben, plots weer kaal te zien.
Voor het avondeten werden we bij de zusters verwacht. Wat de zusters niet verwacht hadden is dat we voor hen iets voorbereid hadden. Soeur Emilienne en soeur Thérèse zaten ook in het complot. In alle geheimzingheid, smokkelden zij zusterkledij en sjaaltjes naar Ilses kamer en vormden zij ons om in echte blanke, zwarte zusters.
In vol ornaat kwamen we de refter binnen en begonnen meteen ons zelfgemaakt liedje te zingen.
De zusters wisten even niet waar ze het hadden en proestten in lachen uit.
Nadien was het hun beurt ze zongen enkele liedjes voor ons en er werden cadeautjes uitgedeeld.
Het werd nog een gezellige avond. Wat zullen we deze zotte zusterbende toch missen …

10.03.2008De laatste week in Congo is begonnen, het afscheid in Totshi kan beginnen want woensdagochtend vertrekken we hier al.
Rond 10u werden we door de directrice geroepen om naar de school te gaan. Daar werden we opgewacht door alle leerlingen. Zij hadden voor ons een hele presentatie met liedjes, gedichtjes, tekstjes , muziek en dans voorbereid. Enorm fijn en hartverwarmend.
Het was zeker niet ons laatste contact met de kinderen, want morgen zouden we nog eens met de niveaugroepjes werken. Deze werden vandaag nog voorbereid. In de namiddag was het feest met de leerkrachten. Voor deze gelegenheid aten we samen op school. Zowel de directrice als Nora gaven een speech en we kregen allemaal een cadeautje van het leerkrachtenteam. Nadien werd er nog even nagepraat foto’s getrokken en gedanst.
Een mooie dag. Nu beseffen we al te meer met wat voor een prachtmensen we deze afgelopen maanden hebben samengewerkt …Maryam

Geen mis voor ons vandaag vermits we gisteren al geweest waren. We zouden vandaag eindelijk nog eens naar de Kwilu afdalen als papa Liévin deze keer kwam opdagen tenminste. Daar stonden we dan om 8 uur klaar om te vertrekken en 8 uur werd algauw 8u30 en later. We dachten bijna dat hij vandaag ook weer niet zou komen dus begonnen we maar aan de afwas. En plots stond hij daar, vreugde alom !!
Het vertrekken was ook nog niet zo vanzelfsprekend. De papa moest eerst nog zijn schoenen gaan halen en intussen werden wij nog enkele keren opgehouden door passerende misgangers, de couturier en mensen die hun laatste kunstwerkjes aan ons probeerden te verkopen. Een uur later kon de tocht beginnen, het was intussen al na 10 uur. Deze keer werden we ook vergezeld door één van papa Liévins zonen.
We deden dezelfde tocht als toen met Dirk. Eerst gingen we , op rotsen zittend, kijken naar het wildstromende water. Daarna gingen we terug naar het strandje waar we even gingen pootjebaden. Pootjebaden, jaja … We hadden het nooit gedacht maar voor we het goed en wel beseften zaten we alle 5, met ons hele lichaam in het water. Zwemmen in de Kwilu, we hadden er alleen maar van kunnen dromen, en hier stonden we dan …
Ons laatste Kwilubezoek was in één woord fenomenaal ! De beklimming, terug naar huis was minder vermoeiend dan vorige keer. Dit was ook deels te wijten aan het feit dat de zon er vandaag niet helemaal doorkwam. Een laatste maal genoten we van het wondermooie uitzicht.
Eens in het klooster maakten France en Quentin zich klaar om weer 3km te stappen om naar de voetbalmatch te gaan kijken. De rest genoot nog van een half dagje vrijaf.